است از سورهء شريف و آيهء محكم « 1 » و از شفا دهنده و رحمتى و پناهى و خيرى و به تورات و به انجيل و به زبور و به قرآن و به صحيفه‌هاى ابراهيم و موسى و به هر كتابى كه نازل ساخته او را خدا و به هر پيغمبرى كه فرستاده او را خداى و به هر حجتى كه قائم نموده او را خداى ، و به هر دليلى كه ظاهر ساخته است او را خداى و به همهء نعمتهاى خداى و به غلبهء خداى و به بزرگى خداى و به توانائى خداى و به پادشاهى خداى و به بزرگى خداى و به منع نمودن « 2 » خداى و به بخشش خداى و به درگذشتن خداى از تقصير و به حكم نمودن خداى [ و به علم خداى ] و به آمرزيدن خداى و به فرشتگان خداى و به كتابهاى خداى و به رسولهاى خداى و به پيغمبران خداى و به محمّد كه فرستادهء خداست و به اهل خانهء رسول خداى ، شفقت خداى باد بر او و بر ايشان همگى . پناه مىفرمايم خود را از خشم خداى و از ناخوش آمدن خداى و از عقوبت خداى و از عذاب خداى و از مؤاخذهء خداى و از شدّت قهر خدا [ و از بليّه‌هاى خدا ] و از هلاك نمودن او و از ريشه كندن او و از بيخ قطع نمودن خدا « 3 » و از هلاك نمودن خدا و از قهرهاى خدا و عقوبت او و از همهء عيبهاى خدائى « 4 » و از اعراض كردن خداى و از منع نمودن خدا و از معيوب گردانيدن او « 5 » و باز گذاردن خدا و از يارى ننمودن خداى و از غضب خداى و از ترك نمودن خدا و از كفر و از نفاق و از شك و شرك و از حيرانى در دين خداى و از شرّ روز زنده شدن « 6 » و روز حشر و از شرّ عرصات و حساب قيامت و از شرّ عذاب حكم كرده شده ، كه پيش ثبت شده است و از زايل شدن نعمت و تغيير يافتن عافيت و از رسيدن عقوبت و از اسباب هلاكت و از مواضع نااميدى و رسوائى در دنيا و آخرت . و پناه مىبرم به خدايى كه بزرگ است از خواهش هلاك‌كننده « 7 » و مصاحب لهو اندازنده و از همصحبتى كه به فراموش اندازد و همسايه‌اى كه آزار رساند و بىنيازئى كه سبب

--> ( 1 ) آيهء محكمه هر آن آيه را گويند كه معنى آن ظاهر و واضح باشد بر هر كس كه عارف به لغت عرب و علوم عربيّه باشد ، يا آن كه مراد از آن آيه باشد كه محكم و محفوظ از نسخ يا از تخصيص يا از هر دو باشد ، يا آن كه مراد آيه‌اى باشد كه احتمال نداشته باشد تأويل و معانى متعدّده را . و اللَّه يعلم . ( 2 ) منع و منعة هر دو به يك معنىاند ، يعنى منع كردن خدا دشمنان و موذيات را . ( 3 ) مراد از مصادر باب افتعال در اين مواضع معانىاند كه مطاوع مصادر متعدّيه‌اند ، كه ترجمه به آنها شده ، و اضافهء آنها به خدا از جهت آن است كه مصادر متعدّيه فعلهاى خدا و از او ناشىاند . و اللَّه يعلم ( 4 ) يعنى از هر عيبها كه خداى تعالى بندگانش را به آن عيبها معيوب گرداند . و اللَّه يعلم . ( 5 ) اصل تنكيل گوش و بينى بريدن است ، و مراد از آن در اين مقام مطلق عيب است ، يعنى هر چيزى كه سبب عيب و دورى از رحمت الهى و بعد منزلت از آن جناب شود . ( 6 ) يعنى بعد از مردن جهت حساب يا پراكنده شدن نامهء اعمال . و اللَّه يعلم . ( 7 ) يا آن كه پناه مىبرم از خواهش ردىّ و پست و خفيف‌كننده . و اللَّه يعلم